Zajača se prvi put pominje u pisanim dokumentima kao rudarsko naselje, sa carinom i tvrđavom, još daleke 1445. godine. Eksploatacija rude antimona u Zajači počela je 1882. godine, kada je „Uprava podrinjskih rudnika u Krupnju” pristupila istraživanju i korišćenju antimona. Nalazišta rude antimona, prema tadašnjim podacima, prostirala su se od planine Boranje do Valjeva. Tokom 1896. godine, centar prerade rude iz Krupnja se preselio u Zajaču.

Eksperimenti prerade antimonske rude u Zajači trajali su sve sve do kraja 1900. godine, a u to vreme u topionici su podignuta i nova postrojenja, za unapređeni tehnološki postupak. Nemačka firma „AG Montania” 1938. godine je preuzela topionicu i rudnike i izgradila, u to vreme, najmoderniju topionicu antimona u Evropi.

Osnivanjem “Rudarsko-topioničarsko preduzeća – Zajača”, 1945. godine, počeo je novi period rada topionice. Za 45 godina posleratnog rada topionice, proizvodnja antimona u Zajači je bila približno jednaka dvogodišnjoj proizvodnji u ostatku sveta.

Proizvodnja antimona u ovom preduzeću prestala je 1990. godine, ali je topionica nastavila da radi na postojećoj metalurškoj opremi, proizvodeći sirovo i rafinisano olovo i olovno-antimonske legure iz sekundarnih sirovina.

Topionica u Zajači je privatizovana 2006. godine (“Rudnici i topionica” doo), kada je postala sastavni deo koncerna „Farmakom MB” iz Šapca, zadržavajući kao osnovnu delatnost proizvodnju olova iz sekundarnih sirovina. Tokom narednih godina, topionica je modernizovana i višestruko je povećan njen kapacitet. Međutim, stečaj kompanije „Farmakom MB” iz Šapca doveo je do obustave rada od oko 4 godine.

Početkom 2017. godine vlasništvo nad imovinom “Rudnici i topionica” doo Zajača, preuzela je “EcoMet Reciklaža” doo iz Loznice, sa željom da se pokrene proizvodnju i rudarske aktivnosti na principima poštovanja zakonske regulative i svih standarda iz oblasti zaštite životne sredine.